#NDD1002 4 پست

قسمت چهارم
منحصر به فرد بودن آلبومین به عنوان یک حامل در تحویل نانوداروها
#NDD1002
NDD: New Drug Delivery
2.1- آلبومین سرم انسانی
آلبومین سرم انسان از یک زنجیره منفرد از 585 اسید آمینه تشکیل شده است. ساختار ثانویه آن بسیار انعطاف پذیر است که با 67٪ مارپیچ α و 17 پل دی سولفید با 6 چرخش مشخص می شود که به عنوان اتصال دهنده برای سه حوزه همولوگ عمل می کند.آلبومین سرم انسانی پروتئینی است که توسط سلول‌های کبدی در کبد با سرعت 9 تا 12 گرم در روز تولید می‌شود و یکی از فراوان‌ترین‌ها (سطوح آلبومین پلاسما در محدوده 5/3 تا 5 گرم در دسی‌لیتر است.) و از پروتئین های مهم در پلاسمای خون است.

اگرچه آلبومین فراوان ترین پروتئین پلاسما است، اما اکثریت آلبومین در گردش خون نیست. 60 درصد آلبومین در فضای بینابینی ذخیره می شود. اگرچه نیمه عمر بیولوژیکی آن 19 روز است، اما در گردش خون تنها 16 تا 18 ساعت طول می کشد. حرکت ترانس مویرگ آلبومین برگشت پذیر است، زیرا می تواند از طریق غدد لنفاوی به داخل پلاسما برگردد تا غلظت پروتئین پلاسما را ثابت نگه دارد.

تولید آن توسط نیازهای بدن تعدیل می شود. به طور خاص، سنتز توسط انسولین، تیروکسین و کورتیزول یا شرایطی مانند هیپوآلبومینمی تحریک می شود، در حالی که توسط پتاسیم و قرار گرفتن سلول های کبدی در معرض فشار اسمزی بیش از حد مانع از آن می شود. علاوه بر این، تأمین کافی مواد مغذی برای تحریک تولید آلبومین ضروری است. در واقع، جذب ضعیف مواد مغذی توانایی کبد برای تولید پروتئین را کاهش می دهد.

تخریب آلبومین می تواند در هر بافتی اتفاق بیفتد، اما عمدتاً در کبد و کلیه اتفاق می افتد. تعادل بین تولید آلبومین، تخریب و حرکت بین فضاهای داخل عروقی و بینابینی غلظت مؤثر آلبومین پلاسما را تعیین می کند.

آلبومین مسئول حفظ فشار اسمزی خون، تغذیه بافت ها، انتقال هورمون ها، ویتامین ها، داروها و کاتیون های دو ظرفیتی مانند کلسیم و روی در سراسر بدن است. در شرایط التهابی به عنوان یک پاک کننده رادیکال های آزاد عمل می کند و در فرآیندهایی مانند انعقاد و بهبود زخم نقش دارد.علاوه بر این، دارای خواص آنتی اکسیدانی است و با افزایش فعالیت آنتی ترومبین III دارای فعالیتی شبیه هپارین است. در واقع، هیپوآلبومینمی می تواند باعث انعقاد شود.

ترکیباتی را که به آلبومین متصل می شوند می توان به دو دسته درون زا و برون زا طبقه بندی کرد. دسته اول شامل تمام موادی است که قبلاً در بدن یافت می شود، مانند بیلی روبین، اسیدهای چرب، کاتیون ها، رادیکال های آزاد، ویتامین ها و هورمون ها. دسته دوم شامل داروهایی است که از خارج به بدن وارد می شود مانند داروهای ضد انعقاد، داروهای ضد التهاب، آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد تشنج، داروهای قلبی عروقی و کلیوی، داروهای سیستم عصبی مرکزی و عوامل کاهش دهنده قند خون.

مولکول های آلبومین بسیاری از باقی مانده های اسید آمینه باردار را حمل می کنند و دارای بار خالص 17- میلی ولت در pH فیزیولوژیکی هستند. به همین دلیل، یون های سدیم و سایر کاتیون ها به شدت توسط آلبومین جذب می شوند. در نتیجه جذب سدیم به آلبومین، آب به داخل رگ های خونی کشیده می شود (1 گرم آلبومین می تواند 18 میلی لیتر آب را در رگ های خونی نگه دارد).

هنگامی که شرایط، تولید آن را توسط کبد تحت تأثیر قرار می دهد: سطح آلبومین ممکن است کاهش یابد، تجزیه پروتئین ممکن است افزایش یابد، از دست دادن پروتئین از طریق کلیه ها ممکن است افزایش یابد و حجم قسمت مایع خون (پلاسما) ممکن است بزرگ شود و خون را رقیق کند. نمونه هایی از شرایطی که می توانند غلظت آلبومین را تغییر دهند، بیماری شدید کبد و بیماری کلیوی هستند. از آنجایی که آلبومین توسط کبد تولید می شود، از دست دادن عملکرد کبد می تواند باعث کاهش سطح آلبومین شود.

یکی از نقش‌های اصلی کلیه‌ها حفظ پروتئین‌های پلاسما مانند آلبومین است و از دفع آنها در ادرار با مواد زائد جلوگیری می‌کند. اگر کلیه ها آسیب ببینند، مثلاً در دیابت، فشار خون بالا، یا سندرم نفروتیک، توانایی خود را برای حفظ غلظت پروتئین های پلاسما از دست می دهند و سطح آلبومین کاهش می یابد

ادامه دارد...

https://pubs.acs.org/doi/10.10....21/acs.molpharmaceut


قسمت سوم
منحصر به فرد بودن آلبومین به عنوان یک حامل در تحویل نانوداروها
#NDD1002
NDD:New Drug Dlivery
۲_ویژگی های آلبومین از گونه های مختلف
آلبومین فراوان ترین پروتئین در پلاسمای خون است که تقریباً 60 درصد کل پروتئین های خون را تشکیل می دهد. آلبومین یک پروتئین کروی کوچک بسیار محلول در آب است و وزن مولکولی آن 67 کیلو دالتون و نیمه عمر متوسط ​​آن 19 روز است. پایداری آن در محدوده PH 4 تا 9 است و می توان آن را به مدت 10 ساعت در دمای 60 درجه سانتی گراد گرم کرد. می توان آن را از منابع بسیاری از جمله سرم انسانی (آلبومین سرم انسانی، HSA) ( شکل 1 )، سرم گاوی (آلبومین سرم گاوی، BSA)، سرم موش (آلبومین سرم موش، RSA) و سفیده تخم مرغ (اووالبومین، OVA) استخراج کرد. ، اما دو نوع که بیشتر برای دارورسانی استفاده می شود HSA وBSA هستند


نقش اصلی این پروتئین حفظ فشار اسمزی در خون و عمل به عنوان حامل اصلی مولکول های آبگریز (مانند اسیدهای چرب و هورمون ها) است که آن را به یک کاندید عالی برای دارورسانی تبدیل می کند.چربی دوستی بسیاری از داروهای موجود یکی از محدودیت های اصلی کاربرد آنها است. از این رو، یافتن یک وسیله انتقال غیرسمی، به طور گسترده در دسترس و کارآمد که قادر به بهبود انحلال و انتقال مواد درمانی باشد، از اهمیت اساسی برخوردار است. همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است ، آلبومین با سه دامنه (I, II, III) مشخص می شود. هر دامنه از دو زیر دامنه (A, تشکیل شده است که به ترتیب شامل 4 و 6 مارپیچ α هستند. مهمترین مکانهای اتصال آلبومین سرم انسانی برای ترکیبات آبگریز (به ویژه داروهای آبگریز با بار خنثی و منفی) سایت Sudlow I و Sudlow site II نامیده می شوند. به ترتیب، در حوزه‌های IIA و IIIA، پاکت‌های آبگریز بسیار کشیده با باقیمانده‌های لیزین و آرژنین با بار مثبت قرار می‌گیرند.به طور خاص، سایت I به عنوان محل وارفارین نیز شناخته می شود زیرا داروهایی مانند آزاپروپازون، فنیل بوتازون و وارفارین به آن متصل می شوند. سایت II همچنین به عنوان یک سایت بنزودیازپین شناخته می شود زیرا ترکیباتی مانند دیازپام، ایبوپروفن و تریپتوفان به آن متصل می شوند. به این ترتیب، داروهای مختلف مانند پاکلیتاکسل و دوستاکسل را می توان چسباند و متعاقباً به طور مؤثر به محل تومور رساند.

ادامه دارد...

https://pubs.acs.org/doi/10.10....21/acs.molpharmaceut

image

قسمت دوم
#NDD1002
NDD:New Drug Delivery
منحصر به فرد بودن آلبومین به عنوان یک حامل در تحویل نانودارو
۱_مقدمه
نانوتکنولوژی پتانسیل زیادی در کاربردهای دارویی به ویژه در حوزه دارورسانی نشان داده است.به طور خاص، نانومواد امکان توسعه پلتفرم هایی را برای مدیریت کارآمد، حفاظت، انتقال و تحویل خاص محموله های درمانی یا تشخیصی چالش برانگیز، مانند داروهای کم محلول، پروتئین ها و ژن درمانی، در مایعات بیولوژیکی به سمت اهداف سلولی و درون سلولی را فراهم کردند.نانوذرات برای غلبه بر محدودیت‌های انتقال مرسوم و ناوبری از طریق موانع بیولوژیکی طراحی شده‌اند.در واقع، در چندین نمونه، نانوذرات ساختارهای شیمیایی مختلف، از جمله نانوحامل‌های لیپیدی، پلیمری، و غیرآلی، نشان داده‌اند که به طور موثر کنترل توزیع زیستی و یا آزادسازی عوامل منفرد یا چند درمانی و امکان غلبه بر موانع بیولوژیکی در برابر داروی هدف را ارائه می‌دهند. تحویل به محل وسرچشمه بیماری با این حال، بسته به ساختار خود، چنین نانوحامل هایی همچنین دارای اشکالاتی هستند که موفقیت آنها را در تحویل داروی هدفمند محدود می کند، از جمله جذب غیر اختصاصی توسط سلول های فاگوسیتی، توزیع خارج از هدف، فعال سازی غیراختصاصی ایمنی، کنترل ناکافی بر رهایش دارو در سیستم های بیولوژیکی، و درونی سازی ضعیف درون سلولی. آلبومین پروتئین پلاسما به دلیل ویژگی‌های خود، از جمله ظرفیت اتصال بالا برای داروهای آبگریز و هیدروفیل، نیمه عمر نسبتاً طولانی، هدف‌گیری خاص محل‌های التهاب و همچنین سمیت تقریباً کم، توجه را به عنوان یک سیستم نانو تحویل طبیعی و در عین حال همه‌کاره به خود جلب کرده است. و ایمنی زایی آلبومین به دلیل نقشی که در حفظ فشار اسمزی کلوئیدی داخل عروقی، خنثی‌سازی سموم و انتقال عوامل درمانی دارد، یکی از فراوان‌ترین و مهم‌ترین پروتئین‌های بدن است. علاوه بر میل طبیعی بسیاری از داروها برای اتصال به آلبومین، امکان ترکیب شیمیایی داروها به نانوذرات آلبومین نیز برای چندین موجود بررسی شده است. علاوه بر این، سطح نانوذرات مبتنی بر آلبومین نیز می‌تواند با لیگاندها به دلیل وجود گروه‌های عاملی که انواع مختلفی از پیوندها یا جداکننده‌ها را می‌توان به آن‌ها متصل کرد، عامل‌دار شد. که توسط گیرنده های gp60 و مسیرهای پروتئین ترشح شده، اسیدی و غنی از سیستئین (SPARC) شناسایی می شود، به طور بالقوه می تواند بدون استفاده از لیگاندهای خارجی، هدف گیری فعال را ارائه دهد. نانوذرات آلبومین تا به امروز موضوع چندین بررسی عالی بوده است.هدف از مقاله حاضر ارائه به روز رسانی در مورد وضعیت آلبومین در زمینه نانوپزشکی، با تأکید بر ویژگی های منحصر به فرد این سیستم تحویل مسئول کاربرد موفق پیش بالینی و بالینی آن برای نهادهای مختلف درمانی و در شرایط مختلف بیماری است.
ادامه دارد...
https://pubs.acs.org/doi/10.10....21/acs.molpharmaceut

image

قسمت اول
#NDD1002
NDD:New Drug Delivery
منحصر به فرد بودن آلبومین به عنوان یک حامل در تحویل نانودارو
خلاصه
آلبومین به دلیل ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود، حامل جذابی در نانوپزشکی است. اولاً، این پروتئین فراوان‌ترین پروتئین در پلاسما است که زیست سازگاری بالا، زیست تخریب پذیری، غیر ایمنی زایی و ایمنی را برای کاربرد بالینی آن فراهم می‌کند.
دوم، ساختار و ترکیب شیمیایی آلبومین امکان تعامل با بسیاری از داروهای مختلف را فراهم می‌کند و به طور بالقوه از آنها در برابر حذف و متابولیسم در داخل بدن محافظت می‌کند بنابراین خواص فارماکوکینتیک آنها را بهبود می‌بخشد.
در نهایت، آلبومین می‌تواند با گیرنده‌هایی که در بسیاری از بافت‌ها و سلول‌های بیمار بیش از حد بیان می‌شوند، تعامل داشته باشد و ویژگی منحصربه‌فردی را برای هدف‌گیری فعال محل بیماری بدون افزودن لیگاندهای خاص به نانوحامل فراهم می‌کند. به همین دلیل، آلبومین، که با نیمه عمر طولانی سرم حدود 19 روز مشخص می شود، پتانسیل افزایش نیمه عمر و تحویل هدفمند داروها را دارد. بنابراین، این مقاله بر اهمیت آلبومین به عنوان یک حامل نانودارو برای داروهای آبگریز، با بهره‌گیری از پتانسیل هدف‌گیری غیرفعال و فعال این نانوحامل تمرکز دارد. و همچنین توجه ویژه ای به پیشرفت فناوری NAB، با تأکید بر مزایای Nab-Paclitaxel (Abraxane)، در مقایسه با فرمول های مبتنی بر حلال پاکلیتاکسل، به عنوان مثال، CrEL-paclitaxel (Taxol) در یک محیط بالینی می شود. در نهایت، نقش آلبومین در حمل ترکیبات ضد سرطانی با تمرکز ویژه بر فرمول‌های مبتنی بر آلبومین که در حال حاضر تحت آزمایش‌های بالینی هستند، به تصویر کشیده شده است.
این مقاله قدرت یک ماده درون زا مانند آلبومین را به عنوان یک سیستم تحویل دارو روشن می کند، اهمیت وسیله انتقال دارو را در عملکرد دارو در سیستم های بیولوژیکی نشان می دهد و روندهای احتمالی آینده در استفاده از این سیستم دارورسانی را برجسته می کند.
ادامه دارد...
https://pubs.acs.org/doi/10.10....21/acs.molpharmaceut

spada-et-al-2021-the-uniqueness-of-albumin-as-a-carrier-in-nanodrug-delivery.pdf